Er zit 14 jaar tussen deze foto’s en het raakt me hoe groot het verschil is.
Niet alleen van buiten, maar vooral van binnen.
Op de eerste foto sta ik met mijn oudste dochter, hoogzwanger van mijn tweede dochter.
Mijn haren geblondeerd om mooier te zijn, sindsdien niet meer gedaan. Mijn honingblond-met-een-vleugje-ginger mag er zijn.
Ik zat middenin een 7 jaar durende zorgbubbel, gedragen door zwangerschap en borstvoeding.
En het raakt me, omdat ik zo mijn best deed, maar de angst om het niet goed te doen was altijd dichtbij.
Na deze fase voelde ik me lang schuldig. Schuldig dat ik moe was, dat ik ruimte nodig had, en verlangde naar iets wat niet alleen moeder-zijn was.
Het diepste schuldgevoel kwam toen ik mezelf toestond om te luisteren naar mijn intuïtie.
Want ik gaf alles.
Draagdoeken. Co-sleeping. Opvoedboeken. Draaiboeken voor KDV juffen.
Altijd beschikbaar, altijd dichtbij, met volle overgave.
Ik was moeder, helemaal. Maar ook alleen dat.
Ik dacht dat het zo hoorde.
Altijd geven. Niet weggaan. Geen hulp vragen, niemand bezwaren.
Mijn leven stond volledig in het teken van mijn kinderen.
Met liefde en met overgave, maar zonder mij.
Langzaam doofde mijn vuur.
Niet door hen, maar omdat ik mezelf vergat.
En ineens zag ik het helder. Hoe ik iets doorgaf dat niet diende: Aanpassen, pleasen, inhouden.
Niet uitspreken wat ik echt verlangde, mijn vuur laten doven.
Ik werd me hier bewust van en moest kiezen. Ik koos voor mezelf en om het leven weer toe te laten.
Ik moest scheiden om volledig mezelf te kunnen zijn.
En de schuld die daarop volgde was groot, maar ik moest mijn hart volgen om het voorbeeld te zijn dat ik wilde zijn voor mijn dochters.
Wat ik mijn dochters nu doorgeef is dat jezelf zijn belangrijker is dan voldoen.
Dat je je niet hoeft te vormen naar de verwachtingen van de buitenwereld, maar mag leven in lijn met wie jij van binnen al bent.
Dat geven krachtig is, maar pas klopt als je ook kunt ontvangen.
Dat je vuur geen bedreiging is, maar richting.
Dat liefde geen opoffering vraagt, maar aanwezigheid.
Ik ben niet minder moeder geworden, maar wel meer mens, een belichaamde vrouw, met richting en vanuit bezieling.
Op de foto’s die volgen zie je een vrouw die niet langer verdwijnt in zorg, schuld of verwachtingen, maar die haar ruimte inneemt, haar vuur belichaamt.
En leeft vanuit haar waarheid, in verbinding met zichzelf en haar dochters.
Dat vuur dat ik ooit onderdrukte, is nu de bedding, voor mijzelf, voor mijn dochters, en voor wie ik begeleid.
Want liefde vraagt niet om verdwijnen. Liefde vraagt om aanwezigheid, precies zoals je bent.
Voel jij dat je jezelf inhoudt?
Weet dan, jouw vuur mag er zijn.
Als brandstof om thuis te komen. Want wie jij bent is precies wat de wereld nodig heeft.
Deze foto’s zijn geplaatst met toestemming van mijn dochters ❤️
