Er wordt weinig over gepraat, maar soms sta je in een veld van licht…
En waait er tegelijk een storm door je hart.
Vandaag was intens.
Prachtige dingen gebeurden.
Hoop werd werkelijkheid.
En tegelijk kwam een ongemakkelijk gevoel naar boven.
Het ene sluit het andere niet uit.
Soms komt licht binnen door een kier, en schijnt het op wat gezien mag worden.
En dat kan zwaar voelen, en ongemakkelijk.
Ik probeer het niet op te lossen.
Ik heet het welkom.
Ik blijf erbij aanwezig.
Hoe ongemakkelijk het ook voelt.
Want de zwaarte vertelt me niet dat ik iets verkeerd doe.
Het herinnert me eraan dat iets ouds los laat.
En dan weet ik ook dat er een nieuwe laag tevoorschijn komt.
Ik sta mezelf toe te voelen wat daartussen leeft:
Onzekerheid, dankbaarheid, liefde, twijfel, allemaal tegelijk.
En terwijl ik voel, weet ik ook:
Ik ben dit niet.
Dit is een tijdelijke gast in de herberg van mijn mens-zijn.
En ik mag haar ontvangen, zonder oordeel.
Ik deel dit niet om iets uit te leggen, maar om je eraan te herinneren:
Je hoeft het niet eerst helder te hebben om het te voelen.
Je hoeft het niet op te lossen om erdoorheen te bewegen.
Je hoeft het niet te begrijpen om te mogen zijn met wat er is.
Zwaarte hoeft niet weg, het is een doorgang.
En jij bent veilig in het midden.
