Op deze foto was ik 6 jaar en ik weet nog hoe het leven voelde, vol vertrouwen en magie. Die beleving was een jaar later anders.
Mijn post als ode aan de veilige mannen werd massaal geliked de afgelopen dagen. En alhoewel mijn beschermende mind dit liever voor zich houdt zei mijn intuïtie dit te delen.
Ook ik ken de ervaring van onveiligheid.
Als klein meisje achterna gerend door buurjongens toen ik een krant haalde voor mijn moeder. Ik mocht nooit meer via ‘hun’ paadje en dat deed ik ook niet.
Op mijn 14e op school herhaaldelijk aangeraakt in de rij voor een tosti. Op mijn 16e ingesloten, aangeraakt en uitgelachen door 3 jongens van school in de stad, tot huilen en wanhoop aan toe.
Tijdens een baan op mijn 17e ongewenst aangeraakt en er werd zelfs een deur opengehouden naar een wereld waarin mijn lichaam gezien werd als iets om te gebruiken. Ik ben keihard weggerend. Angst, woede en twijfel werkten nog lang na.
Op mijn 23ste werd ik ‘s nachts van mijn fiets geslagen door twee mannen en beroofd van mijn tas.
Als ik erover vertelde was er begrip, maar het werd ook gebagatelliseerd. “Het is toch goed afgelopen”, “het was je tas maar”, “misschien lokte je het uit”, “maak het niet erger dan het is”, “iedereen maakt wel zoiets mee”.
Ik weet dat er ook vrouwen zijn die er niet over durven te praten, omdat ze net als ik een ander verhaal kennen, waar nog diepere schaamte op zit.
Ik was 7 jaar toen een meisje mij een ‘spelletje’ liet zien. Ik mocht het niet aan mijn ouders vertellen. Zij had het van een vriendinnetje geleerd en zo gaf ik het ook door, niet wetende wat ik werkelijk deelde.
Pas jaren later besefte ik dat ik als kind iets had gedragen wat eigenlijk te groot voor mij was. Hoe onschuldig het ook leek, het doorgeven voelde dat achteraf niet.
In mijn late tienerjaren zocht ik hulp, omdat de schaamte en schuld te zwaar wogen.
Wat het zo zwaar maakte was niet alleen wat er gebeurde, maar vooral het geheim eromheen: “je mag dit niet vertellen.” Ik was te jong om het te dragen, te jong om te reguleren. Het kleine meisje in mij voelde zich zo alleen en verloren.
Pijn en geheimen worden doorgegeven en de angst en paniek blijven in het lichaam, tot je het durft aan te kijken en te dragen.
Ik heb me lang schuldig gevoeld, tot ik dat schuldgevoel durfde aan te kijken en voelen.
Tot ik ook mijn verloren onschuld onder ogen durfde te komen. Tot ik mijn bezwaard voelen toeliet, in plaats van ervoor weg te lopen.
Want in dat aankijken, en in het nemen van verantwoordelijkheid voor wat ik heb meegemaakt en onbewust heb doorgegeven, haal ik verloren stukken van mezelf terug.
En daarin begint de heling. Zoals de rups oplost in haar cocon, zo mogen wij toelaten wat in ons lichaam opgeslagen zit.
Uit de worsteling groeit de kracht om de cocon te doorbreken en onze vleugels sterk genoeg te maken om te vliegen, voor onszelf en voor het leven dat na ons komt ❤️
