Hoe kan ik mijn tweelingziel aantrekken?
Hoe kom ik in verbinding met mezelf?
Beide vragen krijg ik vaak, en niet iedereen ziet dat het dezelfde vraag is.
Eens in de zoveel tijd hangt er spanning in de lucht tussen mij en mijn vriend.
Een paar weken terug gebeurde dat weer.
De energie voelde draderig en zwaar.
Hij keek me aan en zei: “Wat gebeurt hier, het is net alsof we vreemden zijn.”
Zijn woorden herinnerden me eraan dat als dit gebeurt, er iets in de energie verschuift.
Het veld is zich aan het herschikken, aan het verdiepen.
En terwijl dit gaande is raken wij even uit balans, wat heel voelbaar is.
Vroeger zou ik geprobeerd hebben hem te overtuigen om te blijven, om er pratend uit te komen.
Maar ik weet inmiddels dat het daar niet om gaat, dus ik bleef stil.
Ik weet dat we even als vreemden voelen, tot de energie is uitgebalanceerd.
En dit voelt heel ongemakkelijk.
Het is wat bij tweelingzielen het aantrekken en afstoten veroorzaakt, de dynamiek van rennen en najagen.
In ieder van ons leeft een mannelijke en vrouwelijke pool.
De vrouwelijke pool is de ontvangende en dragende stroom.
Ze opent, ontvangt, laat energie door zich heen komen en draagt het leven in haar veld.
De mannelijke pool is de gevende en omhullende stroom.
Hij beschermt en houdt ruimte, zodat de vrouwelijke stroom vrij kan dansen.
Beide leven in ieder mens.
Vóór de ontmoeting leeft de vrouwelijke belichamer van het veld (meestal de vrouw) vaak meer vanuit de mannelijke energie én vanuit haar hoofd.
Ze overdenkt, zoekt bevestiging in inzichten of voorspellingen, scant het veld en probeert te voelen waar het heen gaat.
Ook wanneer ze probeert haar veld rustiger te maken, doet ze dat vaak met onderliggende intenties.
En zelfs wanneer ze probeert niet aan hem te denken, blijft haar aandacht onbewust op hem, omdat er een subtiele poging is om het veld te sturen.
Haar energie vult daarmee ongemerkt het hele veld, en ze duwt in plaats van dat ze ontvangt.
De mannelijke pool (meestal belichaamd door de man) voelt dan geen ruimte meer om te bewegen, omdat haar energie al vooruit stroomt.
Zijn systeem reageert instinctief, niet uit onwil, maar omdat het veld probeert te herstellen wat uit balans is.
Wat er in die momenten van aantrekken en afstoten werkelijk gebeurt, is dat het veld vraagt om herstel van polariteit.
De vrouwelijke pool wordt uitgenodigd om dieper in zichzelf aanwezig te zijn, te ontvangen en los te laten.
Te vertrouwen in plaats van bevestiging te zoeken.
Om uit controle en analyse te gaan en terug te keren in haar lichaam, waar haar natuurlijke vrouwelijke kracht weer ruimte krijgt.
De dans van aantrekken en afstoten is een bewustzijnsveld dat zichzelf steeds opnieuw in balans brengt, aangeraakt en geactiveerd door de verschuiving van de polen in jou.
Inner union ontstaat wanneer jouw innerlijke mannelijke en vrouwelijke stroom elkaar weer kunnen ontmoeten in bewustzijn.
Het is een proces van energetisch herstel dat zich steeds verder verfijnt.
De ander herkent deze trilling als liefde.
Niet de liefde van verlangen, maar de liefde die ontstaat door steeds meer te herinneren wie je werkelijk bent.
En elke keer wanneer er in mij een laag van conditionering wegvalt, zie ik dit gebeuren.
Het veld herschikt zich, ik land dieper in mijn lichaam, en wat oud is valt stil.
In die momenten herinner ik mezelf eraan dat dit geen beweging naar de ander is, maar een beweging dieper naar mij.
Van daaruit verandert alles.
Bij ons dient zo’n verschuiving zich altijd eerst aan in de energie.
Het voelt vreemd of afstandelijk.
Want pas daarna sluit mijn lichaam en denken zich aan bij die nieuwe laag.
De energie is altijd eerder, het inzicht volgt vanzelf.
Dat is wat de tweelingziel verbinding doet, een frequentieveld openen dat polariteit in beiden activeert, zodat ieder uitgenodigd word om terug te keren naar zijn of haar eigen oorspronkelijke blauwdruk.
