Ik heb lang geprobeerd me altijd goed te voelen.
Ik dacht dat dat het streven was.
Altijd licht en ‘in alignment’ proberen te zijn.
Tot ik ontdekte dat het juist andersom werkt.
Dat niet het vasthouden aan het fijne me bevrijdde, en het toelaten van alles wat ik voel me dieper draagt.
En het sluipt er bij mij nog steeds wel eens in, dan komt er een donkere wolk voorbij en wil ik dat die weggaat, zoals vanmiddag 🫣
Dan merk ik hoe subtiel dat streven naar ‘goed voelen’ zich verstopt. Maar elke keer herinnert het me.
Wat als jij ook alles zou toelaten wat je voelt?
Wat als je niets meer buiten hoeft te sluiten?
Wat als het niet meer uitmaakt of je in een ‘up’ of een ‘down’ zit?
We streven zo vaak naar het fijne gevoel. Naar het idee dat het ‘goed’ moet gaan.
Maar stel je eens voor dat je dat zou loslaten.
Dat je jezelf niet langer opsluit in het verlangen naar licht, maar ook het donker durft te ontmoeten.
Want wat je toelaat te voelen, laat je toe om door te stromen.
Alles beweegt en alles gaat voorbij.
Het is juist het vasthouden dat ons vastzet. Alsof je je verkrampt vasthoudt aan een rots in een stromende rivier.
Het water stroomt verder, maar jij blijft achter.
En dat voelt misschien even veilig.
Tot je merkt dat je niet meer leeft, maar overwoekerd raakt door dat wat je tegenhoudt.
Mos op je huid, en stilstaand water in je wezen.
Zoals in de natuur heeft alles een natuurlijke cyclus van ontstaan en loslaten.
Als je loslaat en meedrijft op de natuurlijke stroming, laat je het leven in jou toe.
Hoe dat voelt, is niet in woorden te beschrijven.
Het zit achter de woorden, het zit onder de stroming.
Het leven heeft zoveel meer te bieden dan dat waaraan jij je probeert vast te houden.
Wanneer je loslaat en je overgeeft aan de stroom, laat je het leven in jou toe.
Niet het bedachte leven, maar het ware leven, dat achter de woorden voelbaar is.
Onder de golven.
Dieper dan je denken.
Als het je niet meer uitmaakt of je in een piek of een dal zit, kun je meebewegen.
