Vandaag staat de zon op haar hoogste punt.
Het is de langste dag van het jaar, het feest van het licht.
Je kunt dit op allerlei manieren invulling geven, opschrijven wat je wilt loslaten en dit aan het vuur geven, je verlangens te visualiseren, intenties uit te spreken of dankbaarheid te voelen voor wat is.
Prachtige rituelen, die kunnen helpen om stil te staan bij wat je niet meer dient en wat je wenst.
Ik geniet zelf ook van rituelen, maar ze zijn geen voorwaarde.
Je bent al krachtig en heel, ook zonder ritueel.
Jouw aanwezigheid, jouw open hart en jouw bereidheid te voelen zijn al een heilig ritueel op zichzelf.
Alles begint met bewust aanwezig zijn.
Vanuit daar ontstaat de diepere uitnodiging, te herinneren.
Te herinneren dat jij licht bent, in deze menselijke vorm.
Gebruik in dit nu moment wat jou dient om te herinneren en laat het ook weer los.
Gebruik rituelen als dat zo voelt maar wees er niet rigide in.
Want daarmee sta je de stroom van het leven toe, die jou elke dag verandert en daarmee ook verandert wat voor jou werkt.
Durf je los te laten, dan durf je ook toe te laten.
Zo word je elke dag opnieuw uitgenodigd om met open hart aanwezig te zijn met alles wat in jou leeft, licht en donker.
Want zonder donker zouden we geen licht herkennen.
Licht bestaat niet als er niks is om het mee te vergelijken.
Zo is het ook voor ons mens zijn, door de beweging tussen licht en schaduw ontstaat groei.
Beide zijn nodig en ze dansen samen.
Ze herinneren je er steeds aan dat het leven zich alleen nu afspeelt, in dit moment, in het hier en nu.
Vandaag herinnert de zon mij daaraan.
En morgen weer iets anders.
Elke dag is een uitnodiging om toe te laten te zijn wie je bent.
Licht in vorm.
