Soms voel ik een wens, een verlangen of een intentie opkomen.
Dan wijst mijn intuïtie me de eerste stap en de kunst is daar niet aan voorbij te gaan.
Daarna probeer ik los te laten, uit de weg te gaan.
Steeds vaker lukt dat.
Niet altijd, want mijn mind wil graag controle houden, maar ik word me er bewuster van en ik herken sneller het moment waarop ik mag vertrouwen.
En dan opent zich de magie.
Want wanneer mijn denken niet langer de poort bewaakt van wat mogelijk is, komt er ruimte voor het vrije veld.
Voor de orde van de kosmos die zoveel wijzer en creatiever is dan mijn mind.
Dan ontstaan er opties, werelden en uitkomsten die ik me niet had kunnen voorstellen.
Zo leidt een ‘simpele’ ingeving soms tot de meest bijzondere ‘toevallige’ ontmoetingen.
Omdat ik er niet meer tussen sta.
Ik wacht tot de volgende stap zich laat zien, en alleen die zet ik, vertrouwend dat dit mij verder brengt.
Voor mij is dit de kracht van overgave, van vertrouwen en meebewegen met het leven.
