In mijn vorige post schreef ik over de ontmoeting met mijn tweelingziel. Nu deel ik hoe ik besefte dat het niet om hem ging, maar om een verdieping dieper in mijzelf.
Ik had van alles geprobeerd. Me eruit te denken, analyseren, de constante denkstroom richting hem te onderdrukken, koorden doorknippen, visualisaties. Niets werkte.
Tot ik begon te zien dat het niet in het denken zat. Dat inzicht kwam niet in één keer.
Tijdens de l0ckdown was ik veel alleen. Daardoor was er ruimte om te merken hoe onophoudelijk de gedachten waren, en ook de urgentie om die gedachten niet meer constant te hebben, want het was een bijna constant lijden.
Als afleiding en toewijding daaraan las ik veel boeken, verdiepte me in teachings uit wijsheidstradities en begon te beoefenen wat ik las.
Langzaam verloren de gedachten hun grip op mij. Ik leerde ze zien als wolkjes die komen en gaan in de lucht van mijn gewaarzijn (zoals Eckhart Tolle zegt).
De stroom van gedachten, ook aan mijn tweelingziel, kwam steeds wat meer op afstand.
Op een dag werd het ruimer. Ik was in de tuin, takjes aan het snoeien. Ineens was het alsof er een sluier wegviel.
Ik zag de persoon Didi met haar verhalen en gedachten, was in deze persoon aanwezig, maar tegelijk keek ik vanuit iets veel ‘groters’ dan mijn persoon.
Ik was alles en alles was verbonden met mij. Ik besefte en ervaarde in dat moment dat ik mijn gedachten niet ben, maar dat ik ben wat de gedachten ziet. Ik ben het veld waarin alles beweegt, komt en gaat.
Sindsdien zie ik het leven als een voortdurende uitnodiging tot overgave.
Uitdagingen komen en gaan. Het is niet leven als mens of als bewustzijn. Regelmatig word ik als mens meegesleurd door emoties of gedachten en is het weer versluierd.
Maar het leven blijft uitnodigen om te herinneren, elke dag.
Want wat ik door deze ervaring ontdekte is dat de liefde die werd aangewakkerd ‘door mijn tweelingziel’ in werkelijkheid in mij zit.
De mind is niet in staat om naar binnen te kijken en blijft daardoor focussen op de ander.
Maar de liefde die je voelt voor je tweelingziel is dezelfde liefde die jij bent.
Wanneer je gaat ervaren, vanuit energie in plaats van denken, doorzie je dit.
Het is alsof je rondjes loopt en deuren probeert te openen, terwijl de deur die je zoekt zich op een andere verdieping bevindt.
Dit verandert wanneer je je aandacht verschuift van denken naar zijn.
Je kunt je er niet heen denken, je bent al.
En dan herken je dat de ander dezelfde energie draagt.
En dat het niet uitmaakt of je fysiek samen bent of niet, want samen ben je altijd, omdat jij bent.
