Die dagen waarop je ineens halverwege de middag denkt:
O ja… ik zit weer in mijn hoofd.
En tot dat moment check ik op de automatische piloot allerlei to-do’s af, met dertig tabjes tegelijk open in mijn hoofd.
En ergens begint mijn lijf wat stress uit te zenden, vaak precies het moment dat een lampje aangaat. Plingggg.
Oja, ik ben meer dan mijn hoofd…
Ik ken ze goed, die dagen.
En ik weet ook, hoe vaker ik terug mag keren, hoe sneller ik het merk als ik ben afgedwaald.
Je kracht zit nooit in gisteren.
En ook niet in morgen.
Het zit in dit nu.
Het is zo simpel, dat ons hoofd het eigenlijk niet gelooft, want het hoofd wil een strategie, stappenplan, iets dat je kunt opvolgen en dan ben je geslaagd.
Ons hoofd vind het lastig in dit nu te zijn, want daar heeft het een bijrol.
Het hoofd leeft graag in dualiteit, in tijd.
Dus het dwaalt naar het verleden, naar wat er misging en naar wat beter kon.
Of naar de toekomst, wat er nog moet gebeuren en de eindeloze scenario’s die mogelijk zijn.
Maar in het verleden of in de toekomst heb je geen toegang tot de kracht die je in dit nu hebt.
En toch zit je daar soms met al je aandacht en dat kost energie.
Je voelt je uitgeput en verdwaald, alsof het leven je wat overkomt.
Je hebt wel invloed, door in dit nu aanwezig te zijn.
Want in dit moment, in dit nu, ben jij door je ademhaling en je hart verbonden aan de kracht dat dit nu te bieden heeft.
Dit nu is een deur naar wat jij werkelijk bent.
Je hoeft niet terug naar het verleden.
Je hoeft de toekomst niet onder controle te krijgen.
Je hoeft alleen maar hier te zijn, in dit nu.
En vanuit dit nu heb je juist invloed op het verleden en de toekomst, door je aandacht daar niet op te vestigen.
Ik weet het, paradoxaal dingetje dit.
Maar als je het gaat leven is het zo mooi.
Wat ik schrijf is niet nieuw, velen van jullie zullen het kennen, Eckhart Tolle heeft er een boek over geschreven. En hij is niet de enige.
Maar misschien raakt het net weer iemand extra, door het jasje van mijn energie.
Het vraagt oefening in aanwezigheid en in toestaan wat er in dit nu is.
Tot het vanzelf gaat. Tot je steeds sneller merkt, ik ben afgedwaald en mag weer terugkomen.
Deze 3 vragen kunnen je daarbij helpen:
- Waar ben ik op dit moment, ofwel wat zie je, ruik je, hoor je?
- Waar is mijn ademhaling? Volg je ademhaling met je aandacht zonder het te veranderen.
- Wat voel ik op dit moment? Zie welk gevoel opkomt zonder het te veranderen. Wees open en nieuwsgierig.
Deze simpele vragen openen een deur.
Het gaat niet om de antwoorden, het gaat erom dat je toestaat wat er gebeurt.
Hoe meer je ermee oefent, hoe meer filters je gaat afzetten en hoe meer je landt in jezelf.
En dan wordt het stil, soms maar een paar seconden, soms een minuut.
Wat gebeurt is genoeg.
