Als kind waren verjaardagen momenten waar ik naar uitkeek.
Opgroeiende voelde ik de deken van verwachtingen over me heen trekken en telde ik ongeduldig de jaren op, verlangend naar ‘ooit’.
Later leek een plek waar meer ruimte en meer vrijheid bestond.
En de afgelopen jaren voel ik dat elke nieuwe jaarring meer klopt.
Alsof mijn binnenwereld nu synchroon loopt met de wereld van tijd.
Ik voel me dankbaar voor alle stappen, het leren en het ontwarren.
Dankbaar voor hoe ik het leven steeds dieper mag ontmoeten.
Verjaardag, een woord dat tijd in zich draagt, en mij daardoor ook herinnert aan dat we niet te vangen zijn in jaren, of dagen.
Een dag dat het leven zichzelf viert, door mij heen, met mij, als mij.
Dat ik mag vertrouwen op wat zich door mij heen ontvouwt.
En in dat vertrouwen, herinner ik me het bewustzijn dat alles omarmt.
Want de overtuiging dat je slechts een persoon of een lichaam bent ontstaat vanuit het denkende deel van de mind.
Je bent zoveel meer.
Je bent liefde, je bent licht.
Je bent energie die tijdelijk verschijnt in menselijke vorm.
Jij bent wat de persoon waarneemt waarvan de mind denkt dat jij het bent.
Je bent wat altijd bij je is gebleven.
Bij je toen je voor het eerst begon te lopen, bij je toen je voor het eerst gewond raakte, bij je toen je voor het eerst liefdesverdriet kreeg.
Steeds was er dat stille waarnemen zonder oordeel, onvoorwaardelijk aanwezig.
Het was bij je toen je werd geboren en het zal bij je zijn als je het menselijk lichaam verlaat.
De mind zal dit lezen en het proberen te begrijpen, maar het kan niet begrepen worden.
Het is een herinneren.
Wat je werkelijk bent, is altijd ‘bij’ jou geweest, en zal altijd jou zijn.
Dankjewel leven.
Ik vier jou, en mijzelf, vandaag.
En ik voel ook dat het vieren van mijn leven niet alleen van betekenis is voor mij, maar als een herinnering mag rondzingen voor wie erdoor wordt aangeraakt.
Op dat mijn vreugde vanzelf overspringt naar wie zich ermee wil verbinden.
