Onze familie is niet altijd onze zielsfamilie.
Maar wel de familie waarmee we hebben afgesproken op leerschool aarde.
Om te groeien, te helen en te spelen.
En ik voel dankbaarheid voor mijn moeder op aarde.
Dat zij mijn poort was naar dit leven, van het non-fysieke naar het fysieke.
Dat ze me heeft gedragen en gevormd.
Dat ze zo geduldig is gebleven toen ik mijn pad nog niet vertrouwde.
Dat ze soms voor mijn dochters zorgt zodat ik op vakantie kan.
Dat ze zo dapper is in het aangaan van haar pijn, dat ze zoveel innerlijk werk heeft gedaan.
Want zij is opgegroeid zonder haar moeder.
Mijn oma heeft zij niet echt gekend.
Ik ben lang bang geweest dat het patroon zich zou herhalen, in haar of in mij.
Maar mijn moeder heeft die pijn doorbroken, voor onze vrouwenlijn.
Ze heeft daarmee ruimte gecreëerd voor mij en mijn dochters en de generaties voor haar.
Ik mag daarop voortbouwen.
In mijn ontwikkeling, mijn moederschap, mijn werk.
Wat zij niet kreeg gaf ze toch door.
En wat ik zo bijzonder vind, ik heb mijn oma nooit gekend, maar ik was ook bij haar.
Toen zij mijn moeder droeg, droeg zij mij ook.
Als eicel, in het lichaam van haar dochter.
Drie generaties vrouwen, samen in één lichaam.
We zijn zoveel meer verbonden dan we denken.
Zichtbaar en onzichtbaar.
Dankbaar dat ik daarop mag vertrouwen.
Voor iedereen voor wie Moederdag licht en schaduw in zich draagt:
Je bent niet alleen.
Je bent gedragen.
