Ik zag andere vrouwen hun hart volgen en dacht wauww wat inspirerend, maar dat is niet voor mij.
Misschien later.
Ik heb zoveel uitgesteld.
Mijn dromen, mijn ontwikkeling, mijn verlangens, ik zette het allemaal in de ijskast.
Ik hoor het nu terug bij anderen, dezelfde zinnen die ik mezelf vroeger vertelde (en nog wel eens in momenten 😉).
“Nu niet, ik wil mijn vrije tijd bewust besteden.”
“Het is te druk, ik kan het er nu niet bij hebben.”
Nu zie ik tijd vanuit een ander licht.
Tijd is een perspectief waar we vanuit onze menselijkheid door kijken naar de wereld.
Vrije tijd bestaat niet meer als je je hart volgt.
Wat ik niet zag, is dat het uitstellen me klein hield.
Ik was bang voor mijn eigen licht, mijn eigen kracht.
Ik overtuigde mezelf dat ik eerst rust en ruimte nodig had.
Als de kinderen groter zijn, dan.
Als ik meer verdien, dan.
Tot ‘het leven’ op de deur klopte.
En ik moest aangaan waar ik bang voor was.
Ik ging voelen wat ik jaren had weggestopt.
En nu denk ik, jeetje wat heb ik het lang uitgesteld.
Zoveel energie verloren aan twijfel, controle en ‘later’.
Maar dit was kennelijk mijn pad.
En de rust kwam vanzelf, toen ik het aankeek.
De rust kwam toen ik de druk er liet zijn.
In de schaduwen van jouw zijn wacht wat gezien wil worden.
Niet om je te overspoelen, maar om het te bevrijden.
Om het te zien en te voelen en het los te laten.
En dat is niet altijd licht en liefde.
Soms is het rauw en pijnlijk.
Maar daar begint je thuiskomst.
Als je in jezelf stapt verandert alles.
Je keuzes worden helderder.
Je bent niet langer aan het overleven, je laat het leven toe zoals dat voor jou bedoeld is.
En ik weet ook dat het jouw tijd is, als het tijd is.
Zo werkt het.
Toch wil ik je iets vragen.
Wanneer zo’n uitstelgedachte opkomt, vraag jezelf dan of het echt waar is.
Of dat het komt uit een mechanisme dat je lang heeft beschermd?
