De laatste tijd voel ik dat ik een nieuw verhaal aan het schrijven ben.
Dat gebeurt vanzelf, doordat ik zie wat oud is en niet meer van nu.
Sommige angsten blijken herinneringen te zijn van een vroegere versie van mij, een versie die niet wist dat ze veilig was.
Nu schrijf ik nieuwe herinneringen, ook in mijn lichaam.
Want het lichaam herinnert wat de geest vergeet.
Telkens als ik iets ouds aankijk, voel ik hoe mijn cellen nog even het verleden vasthouden.
Tot het zichtbaar wordt, voelbaar wordt en ik het toelaat.
En in dat moment herschrijft het zichzelf.
Soms merk ik hoe gedachten nog proberen het oude verhaal vast te houden.
Dan zie ik ze verschijnen, als grijs gemopper uit stripboeken.
Maar zodra ik het zie, wordt het stil.
Ik herinner dat ik mijn gedachten niet ben, maar de ruimte waarin alles opkomt en weer verdwijnt.
Van daaruit kan ik kiezen.
De afgelopen maand oefende ik opnieuw om oude angsten aan te kijken.
Ik voel dat ze ooit zijn vastgezet door een versie van mij die ik nu niet meer ben.
Het lichaam heeft tijd en herhaling nodig om te geloven dat het nu wel veilig is.
Elke bewuste ademhaling, elke liefdevolle keuze, elk moment van vertrouwen is een nieuwe codering van veiligheid.
Dat vraagt moed, omdat het brein liever terugkeert naar het bekende, zelfs als dat ongemakkelijk is.
Toen ik door de modderige poort van angst stapte,
ontdekte ik daarachter een onverwacht stevige bodem.
Een plek waar ik nieuwe kracht vind en nieuwe herinneringen schrijf in mijn lichaam.
Wetend dat elke gedachte een zaadje is in het veld van mogelijkheden en ik de grond ben waarin een nieuwe werkelijkheid wortelt.
Elke dag schrijf ik een nieuw verhaal.
