Op mijn zestiende verjaardag werd ik wakker in een koepeltent.
In Frankrijk.
Niet op citytrip zoals de meesten, maar op een heuvel in stilte.
Ik had gekozen voor Taizé, een oecumenische geloofsgemeenschap waar mensen van over de hele wereld samenkomen in eenvoud, gebed en ontmoeting.
Met drie keer per dag een kerkdienst, corvee en stilte.
Dat was best een aparte keuze voor mij op dat moment.
Want tot mijn tiende levensjaar ging ik elke zondag naar de kerk.
Ik hield van tekenen, knutselen en van verstoppertje en tikkertje achteraf tussen de houten banken.
Maar de kindernevendienst vond ik saai.
Het leren dat de wijsheid buiten onszelf lag voelde niet goed, en dat was wel hoe velen het brachten.
Pas de laatste jaren besef ik dat dit is wat er gebeurde.
We leren af te vertrouwen op onze innerlijke stem.
Na een paar jaren geen kerk voelde ik toch dat ik naar Taize wilde.
Waarom wist ik niet zo goed, maar het voelde zo.
Tijdens het bezoek aan Taizé gebeurde er iets wat ik nooit ben vergeten.
Ik stond in de rij voor een moment van heling door een van de broeders.
Ik wist niet wat het inhield, maar het trok me.
En toen ik aan de beurt was, gebeurde het.
Ik werd aangeraakt, zonder dat iemand mij aanraakte.
Door licht.
Een heel helder, zacht en allesomvattend licht.
Dat voelde als het meest liefdevolle tot dat moment in mijn leven.
Het raakte iets aan waarvan ik toen nog niet kon bevatten hoe groots het eigenlijk was.
Het zaadje werd geplant.
En het heeft jaren geduurd voordat het verder kon ontkiemen.
Levenssituaties, ervaringen en omwegen, het had allemaal zijn tijd nodig.
Nu weet ik dat wat toen aangeraakt werd.
Dat wat ik mocht ervaren.
Dat ben ik.
Dat zijn wij allemaal.
En het is er altijd.
Onder alle lagen van aanpassing, verhalen en conditionering.
Soms is één moment genoeg om een sluier op te tillen.
Als het begin van de reis terug naar jezelf.
