“Het gaat eigenlijk wel goed genoeg”
“Het gaat eigenlijk wel goed genoeg,” zei ze, tijdens een kennismaking.
“Het is wel oké zoals het is besef ik nu, zo erg is het niet.”
“Helemaal goed,” zei ik.
“Dat is natuurlijk helemaal oké.”
Ze nam wat handvatten mee, veilig binnen haar comfortzone.
En ze bedankte me voor de ruimte die ik had genomen, voor haar.
Ik zal nooit iemand forceren.
Want mijn aanwezigheid is intens.
Als ik voor je ga, ga ik helemaal. Met heel mijn wezen sta ik aan. Ik snap nu ook het woord ‘aan-wezig-heid’.
Van jou is er ook iets nodig.
Een verlangen, naar minder piekeren. Minder to-do lijstjes.
Minder moeten. Minder verwachtingen.
Meer rust. Meer helderheid. Meer voelen wat klopt.
Meer leven vanuit je hart. Vanuit je zingende ziel. Vanuit jezelf volledig toestaan.
In onze samenwerking gaan we vertragen. Ik ben met jou, met mijn volle aan-wezig-heid.
En zodra het veilig voelt laten we licht schijnen op dat wat liever in de schaduw blijft. Om het te bevrijden en te verwelkomen in jouw aan-wezig-heid.
Ik zal je niet pushen, maar ik zal je ook niet pleasen.
Als jij me daartoe uitnodigt, zal ik je spiegelen waar jij jezelf nog vasthoudt, waar het wringt, waar jouw vrijheid wacht.
We schijnen licht op dat wat uit de schaduw mag komen. En dan ontmoeten we dat samen, met zoveel liefde dat je er vanzelf van gaat houden.
En dan voel je de eerste verschuivingen. Dan begin je te herinneren.
