Volledige overgave en diepe emotionele kwetsbaarheid is het onuitgesproken verlangen van veel vrouwen.
Ik krijg regelmatig de vraag hoe je een man kunt aantrekken die echt durft te voelen.
Die de diepte ingaat. Je aankijkt zoals nog nooit iemand heeft gedaan.
Maar dat verlangen kan pas vervuld worden wanneer je zelf bereid bent die diepte in te gaan.
Je emotioneel open te stellen, en vooral, je niet meer te verschuilen achter oude pijn als reden om uit te checken.
Ik deed het van de week zelf bij mijn partner.
Hij zei iets en pats daar was de trigger. Ik schoot in een verdedigingsmechanisme van oude pijn.
Ik gebruikte de oude pijn als rechtvaardiging om uit te mogen checken.
Ik heb een gevoelige diepvoelende man aangetrokken, een man die niet bang is voor de onderstroom.
Maar wanneer hij te gevoelig is check ik uit. Want dat kan mijn oude pijn niet aan.
Oude pijn mag er zijn en mag gevoeld worden, maar het kan ook een beschermlaag worden, een schild.
Een manier om niet echt te hoeven voelen wat er nu speelt. En daarmee neem ik niet alleen afstand van hem, maar ook van mezelf.
Want diep verbinden vraagt lef. Om erbij te blijven.
Zonder in een verhaal te gaan en mijn hart te sluiten. Zonder hem verantwoordelijk te maken voor mijn emotie.
En dat zijn de momenten waarin onze verbinding zich verdiept.
Als ik niet wegren of afsluit, maar mijn hart open houd, ook als het spannend is.
Dan kunnen we elkaar weer vinden. Op een diepere laag dan daarvoor.
Want een man die diep voelt, die (door)ziet jou.
Niet alleen je schoonheid, maar ook je schaduw en je patronen.
Vaak wordt onderschat hoe intens dat is.
Hoe die liefde alles raakt wat je nog niet hebt aangekeken.
Niet alleen opent het je hart, het opent ook je angst en je subtiele manieren om afstand te houden.
We willen kwetsbare mannen, maar zodra ze zich werkelijk laten zien, in hun zachtheid, hun verwarring, hun behoefte, weten we soms niet hoe we daarmee om moeten gaan.
Ik ook niet altijd.
En ik besefte me dat ik die kwetsbaarheid niet alleen kan vragen, maar ook moet durven dragen.
Om aanwezig te blijven wanneer hij zijn hart openstelt, wanneer hij verdriet heeft van alles waar hij voor zijn gevoel te kort in is gekomen, zonder dat ik het op mezelf betrekt.
Ik leer hierin nog elke dag. En door de spiegel van hem, zie ik wat nog mag helen in mezelf.
Dus de echte vraag is niet wanneer hij komt, maar of je klaar bent voor de man die je zegt te willen.
En belangrijker nog, of je klaar bent voor de vrouw die je daarvoor mag worden.
Je hebt hem niet nodig om heel te zijn.
Maar ware verbinding maakt zichtbaar waar jij jezelf nog niet helemaal toelaat.
Omdat liefde je herinnert aan alles wat je bent vergeten.
