Ik was iemand die altijd meer gaf dan gevraagd werd.
Werken in de avonden en in de weekenden, om het salaris waard te zijn.
Gelijk reageren op appjes van vriendinnen, om mijn vriendschappen waard te zijn.
Veel waarde hechten aan de mening van anderen, steeds twijfelen en zoeken naar bevestiging.
Op werk en thuis alles draaiende houden. Want als ik het goed deed op werk, had ik kans op meer salaris en kon ik daardoor mijn kinderen meer geven.
Tot mijn leidinggevende me een coachingstraject gaf, bijna 10 jaar geleden.
Je hebt iets te doen met grenzen zei ze.
Grenzen?
Ik zag het niet, maar ik voelde heel sterk een ja dus dat volgde ik…
De coach die ze aanraadde prikte dwars door alle lagen heen.
Als ik het niet cadeau had gekregen, had ik het niet gedaan met mijn mindset van toen.
Zoveel geld aan mezelf uitgeven voelde heel onnatuurlijk.
Tijdens het coachingstraject heb ik veel aangekeken, en ook van wat ik niet wilde aankijken werden zaadjes geplant.
Jaren later, na een scheiding en een burn-out kwam een zaadje uit.
Ik voelde: Ik ben hier niet om te overleven, maar om te leven.
Vanaf dat moment begon ik mezelf te ontwikkelen. Ik kocht boeken voor mezelf, zelfs buiten mijn verjaardag 😉, en ik gaf steeds meer uit aan wat op mijn pad kwam.
Eerst mindset, de wet van aantrekking, vrouwelijke en mannelijke energie, presencewerk en ga maar door.
Ik investeerde in mezelf, in begeleiding en in scholing, en ik doe dat nog steeds.
Waar ik vroeger geld opzij zette voor een nieuwe wasmachine, zet ik nu geld opzij voor groei.
Want als het gaat tussen iets dat stuk kan gaan en iets dat je herinnert aan dat je al heel bent…
Wat is dan belangrijker?
Het mooie is, als je leeft vanuit vertrouwen, dan weet je dat wat je nodig hebt vanzelf op je pad verschijnt.
En maak je je niet meer druk over een wasmachine die stuk kan gaan.
Vroeger voelde ik me constant niet genoeg maar wilde ik niet in mezelf investeren.
Nu voelt het niet meer ‘nodig’, maar geef ik het graag aan mezelf uit.
Herkenbaar?
