Er zijn van die momenten waarop een oud patroon zich opnieuw aandient.
In dit patroon boog ik vaak mee om harmonie te bewaren.
Als een ware Barbamama kneedde ik mezelf in allerlei vormen en bochten.
Uit de overtuiging dat het rustiger zou zijn voor wat ik doorgeef.
De afgelopen dagen verscheen dat oude patroon opnieuw, in een gedaante die ik goed herken.
Alsof een oude bekende, die je al een tijd niet hebt gezien, opeens weer voor je deur staat.
Mijn lichaam reageerde zoals voorheen, het bevroor.
Dit keer geen dagen, maar een paar seconden.
En gelijk daarna voelde ik een duidelijke ‘nee’ opkomen vanuit mijn onderbuik.
Het kwam er uit met een schreeuw.
En met die ontlading kwam ruimte om los te laten.
Ik trilde nog een dag na, zoals dieren trillen na een schrik.
De tranen kwamen zomaar, bij de kleinste dingen.
En terwijl ik die intense emoties voelde, was er ook een stille onderstroom.
Een rivierbedding die mij droeg, terwijl het traanwater kabbelend haar weg mocht vinden.
Sommigen noemen dit karmische verbindingen.
En zelfs als de verbinding ogenschijnlijk stilvalt, kan er iets in beweging komen zodra de snaar weer wordt geraakt.
Het voelt alsof het geen toeval is, maar alsof je besloot elkaar in dit leven opnieuw te ontmoeten in een ander jasje.
Deze verbindingen brengen patronen aan het licht die je als spiegel blijft ontvangen, tot je herkent dat je het patroon niet bent, en dat je een keuze hebt.
Karma is een innerlijke herhaling, een energetische lus waarin je blijft draaien zolang je gelooft dat je iets moet herhalen, leren of goedmaken.
En zodra je dit ziet, begint de cyclus te breken.
Omdat je niet langer meegaat in het verhaal dat je vastzet.
