Bijna vier jaar geleden beleefde ik voor het eerst een moment van eenheid.
Het denken viel stil.
De tijd viel stil.
Mijn hart opende zich.
En wat er gebeurde is niet in woorden uit te leggen.
In de weken erna voelde ik me euforisch en maakte ik een filmpje waarin ik zing en dans.
Ik weet nog dat ik toen dacht, ‘ik wil me altijd zo voelen’.
Later besefte ik dat dit de mind was die door de achterdeur weer naar binnen was gekropen.
Ik wilde dit vasthouden en vastgrijpen, maar dat is niet de bedoeling.
Ik voelde teleurstelling en er een oordeel over, en dat ik dit kon zien zonder het te willen veranderen was wat het veranderde.
Want wat we voelen is menselijk.
Emoties komen en gaan.
De kunst is om ze toe te laten.
Om ze door je heen te laten stromen, zonder ze vast te grijpen.
En hoe meer je het laat stromen, hoe meer ruimte, voor het leven zelf.
Transformatie is geen rechte lijn, het gaat in lagen, in cyclussen.
Soms is er euforie, soms rouw om wat loslaat.
Soms even niks.
Dit leerde ik uit overgave, door eerst te verdwalen en te vallen, en vervolgens weer te leren voelen.
In de ruimte tussen het voelen ontstaat magie.
En soms valt alles weer even samen.
Deze reis is nog steeds gaande.
En ik deel dit niet omdat ik iets weet wat jij niet weet.
Ik deel dit omdat ik weet dat jij het je ook kunt herinneren.
