Je kunt jezelf niet uit diepe onzekerheid denken.
Onzekerheid leeft niet in je hoofd.
Het leeft in je cellen, in het geheugen van je lichaam.
Als opgeslagen energie die wacht om te stromen.
Zolang je het probeert te controleren, vast te zetten, weg te denken, zet je het juist meer vast en blijft het zich herhalen op de achtergrond.
Je lichaam wacht op jouw aanwezigheid.
Op jouw bereidheid om te voelen wat ooit te veel was om te dragen, en dat nu met liefde te ontmoeten.
Want wat je geen ruimte geeft, blijft je onbewust aansturen.
Affirmaties kunnen helpend zijn.
Ze laten je zien dat er een nieuw verhaal mogelijk is.
Maar de oude overtuiging vraagt ook om gezien, gevoeld en erkend te worden.
Zolang je nog niet genoeg veiligheid voelt in je lichaam, zal een affirmatie weinig veranderen.
Want wat je niet toestaat te voelen, blijft in je lichaam schuilen omdat het niet naar buiten durft.
Geef het licht, aandacht en veiligheid en het beweegt vanzelf naar buiten, het lost op.
Het litteken van het oude patroon kan af en toe nog even steken, wanneer het wordt aangeraakt.
Maar als je dat toelaat, het gevoel nog even laat schuilen bij je, zul je merken dat het steeds sneller oplost.
Tot het je niet meer triggert.
En je vanzelf wordt uitgenodigd om de volgende laag te ontmoeten 😉
Je kunt werken met affirmaties, als aanmoedigingen voor jouw pad.
Maar ga ook voelen.
Zonder voelen blijft je lichaam onveilig, en zonder veiligheid is loslaten moeilijk.
Als je je lichaam leert dat het veilig is om oude lagen los te laten ontstaat er nieuwe ruimte.
De ware bevrijding zit in durven zijn met wat er is.
Van daaruit ontvouwt het zich vanzelf.
Ik heb geprobeerd mezelf te ‘herprogrammeren’ met affirmaties.
Maar mijn lichaam vroeg aanwezigheid en voelen, bij alles wat ik had weggeduwd.
Sindsdien is er steeds meer vrijheid ontstaan, laag voor laag.
Het vraagt moed om erbij te blijven, maar als ik het kan kun jij het ook.
Als je dit je raakt, wees lief en geduldig voor jezelf.
