Ierland gaf me ruimte.
Ruimte om niet teveel te doen maar om te zijn.
Ruimte om te los te laten.
Ruimte om te verbinden.
Ruimte voor ontvouwen, verruiming en overgave.
Ik mocht vertragen en geduld hebben. Ik word er steeds beter in 😅
In die stilte vonden nieuwe verbindingen mij.
Die herinneren mij hoeveel leven erin mij wacht om geleefd te worden.
En dan het landschap.
Waar mystiek zou moeten zijn vond ik het niet.
Op een rots in Kilkee stroomde energie naar binnen.
Mijn cellen vernieuwden zich.
Een oude laag werd gezien en gevoeld.
En mijn lichaam ruimde het op.
De ruimte in mij is nu licht.
Dankbaar, vormloos en levend.
Ik heb intens genoten.
Van het reizen, de uitzichten, het alleen zijn en het verbinden.
En tegelijkertijd voel ik, ik hoef niet op vakantie om gelukkig te zijn.
Geluk reist met mij mee, omdat het in mij woont.
Soms mag je vertragen, om te voelen wat in jou wacht om zich te ontvouwen.
