Je bestuurt niet wat buiten je gebeurt, maar je stemt af op hoe je het ontmoet.
Zes jaar geleden voelde ik me slachtoffer van mijn omstandigheden.
De scheiding, het verdriet, de onmacht en de angst.
Steeds probeerde ik het uit te leggen.
Te laten zien dat het me allemaal overkwam.
Net als een boemerang die je werpt, en dan verbaasd zijn dat hij weer bij jou landt.
Later zag ik in dat het leven mij niks aandoet.
Het weerspiegelt mij.
En dat besef kantelde alles.
Hoe ik mezelf zie, hoeveel ik toelaat te voelen, dat bepaalt hoe ik de wereld zie.
En hoe ik de wereld zie, bepaalt hoe zij op mij reageert.
De omstandigheden waar ik toen wakker van lag, zijn niet minder geworden, maar het veld van waaruit ik kijk heeft alles veranderd.
Daardoor is de heftigheid omgezet in vuur, het verdriet in water, de onmacht in lucht, en de angst in aarde, als dragende grond.
Elk gevoel beweegt nu als een element door mij heen, en mag zich steeds vernieuwen tot iets hoopvols, omdat zelfs de donkerste emoties kiemen dragen voor nieuwe groei.
Zolang ze maar licht krijgen en ruimte.
In een veld waar tijd beweegt als golven en niet vastligt, stem je af op een ander verhaal.
Het voelt alsof je een nieuw hoofdstuk ingaat, waarin zelfs het begin een andere betekenis krijgt.
Je herinnert je dingen en ziet details die je eerst nooit had opgemerkt, maar die toch kloppen, alsof ze er altijd al waren.
Dat is geen onoplettendheid, maar een verschuiving van perspectief.
De wereld draait niet buiten jou om.
Ze beweegt mee met wie jij geworden bent.
Niet alleen je toekomst verandert wanneer je dieper aanwezig bent, maar ook je herinneringen.
Je laat je verleden op een nieuwe manier deel worden van wie je nu bent.
Je leeft niet langer in een wereld die gevormd is door wat gebeurde, maar in een wereld die zich vormt naar wie jij vandaag durft te zijn.
Kun jij toestaan dat jouw realiteit meebeweegt met wie je vandaag bent?
Je herintegreert je verleden door wie je vandaag kiest te zijn.
