De laatste tijd stroomt het. Wat ik gezaaid heb komt op.

In het begin vond ik ondernemen zo spannend.
Zodra mijn website live stond wilde ik me verstoppen voor de mening van anderen.

Ik zag anderen als verder en beter, zonder te zien dat ik zelf door een bril vol oordelen keek.

Tot ik een paar maanden geleden besloot hier doorheen te gaan.
Ik ben door de pijn gegaan van het zichtbaar worden.

Door de angst om gezien te worden, de angst om te stralen en de reactie van mijn omgeving hierop.

Want als je jezelf toestaat kan dat voor mensen om je heen beangstigend zijn, je laat hun decor bewegen.

Het was het waard.
Ik voel in al mijn cellen dat ik leef wat ik hier te doen heb.

Hoe meer ik toesta wat door mij heen wil stromen, hoe meer het zich vanzelf ontvouwt.

Ik ben daar zo dankbaar voor.
Tegelijk zit in die prachtige stroom ook groeipijn.

Alsof het water iets te hard door het beekje van mijn zijn klotst.

En de stenen die het water geleiden het niet bijhouden.

Want groei vraagt ruimte.
Ons lijf en ons veld mogen zich herschikken.

Zoals een bloem die laagje voor laagje opent.

Het volgende blaadje kan pas ontvouwen na de vorige.

Gisteren voelde ik alles stilvallen, bijna ongemakkelijk.
Mijn eerste neiging was onderdrukken, tot ik besefte dat dit om integratie vraagt.

‘Toevallig’ schreef ik dit 2 dagen geleden aan iemand die vroeg hoe ik omga met je volledige potentie leven en tegelijk voelen dat er meer in zit:
“Voor mij voelt het als een bloem die laagje voor laagje opengaat. Dat proces is oneindig. Ik leef wat nu door me heen wil stromen volledig, zonder daarop te forceren. Ik voel dat er diepere lagen zijn die zich op hun eigen timing aandienen. Ik heb ook blinde vlekken en als anderen dat teruggeven voel ik: o ja natuurlijk. Want we dragen de wijsheid in ons, maar kunnen er soms niet helemaal bij.”

Bijzonder dat ik dit vandaag mocht teruglezen, alsof ik het vast had opgeschreven voor het gebeurde.

Het hielp mij het toe te laten.
Te vertrouwen op de stilte en het durven zijn in de ongemak van groei.

Ruimte maken voor wat geopend is.

Spiritueel ondernemen de groeipijn van zichtbaar worden