Ik zie het keer op keer gebeuren.
Ze weten dat het oude verhaal niet meer klopt.
Ze voelen dat hun lijf het niet langer draagt.
En toch proberen ze het verhaal recht te houden.
Vanuit wilskracht.
Vanuit ‘nog even volhouden’.
En ik herken het.
Ik heb zo lang geleefd op de tijdslijn van het hoofd.
In die tijdlijn was alles in mijn leven afhankelijk van anderen, van omstandigheden en van keuzes die goed of fout konden zijn.
Het is een voortdurende strijd tussen liefde en angst, tussen iets bezitten en mogelijk iets verliezen.
Tot ik begon te herkennen wat er werkelijk speelde.
Ik weet nu dat er verschillende tijdlijnen tegelijkertijd plaatsvinden.
Wanneer ik leef vanuit mijn hoofd, is er steeds een beweging naar het verleden en de toekomst, en probeer ik te bedenken wat de volgende stap moet zijn.
In die tijdlijn, in mijn levenssituatie, is alles afhankelijk van anderen en van omstandigheden.
Het is een voortdurende strijd tussen op dualiteit gebaseerde liefde en angst, een strijd tussen het verleden dat trekt en de toekomst die uitgestippeld wil worden.
Het omschakelen van deze modus naar de modus van leven in het huidige moment verandert onmiddellijk de tijdlijn van mijn levenssituatie.
Eerst voel ik het van binnen: De tunnelvisie en het beperkte toekomstbeeld transformeren naar vrede en flow.
En vanuit het zijn in het huidige moment ontstaan impulsen die een levenssituatie creëren die het hoofd niet eens had kunnen voorstellen.
Vasthouden aan of klampen aan dit besef brengt de tijdlijn van het hoofd weer terug.
Bewustzijn hiervan geeft me de mogelijkheid om mezelf terug te brengen in het nu, en dan verschijnen er opnieuw oneindige tijdlijnen met oneindige levenssituaties.
Het switchen daartussen is nodig om dit te kunnen zien.
We kunnen de boot niet missen, er komt steeds een nieuwe mogelijkheid om opnieuw aanwezig te zijn in dit nu.
Er is geen haast.
Er zijn oneindig veel tijdlijnen.
En jij mag kiezen.
Blijf je in de tijdslijn van je hoofd?
Of stap je in een versie van jou die haar waarheid wil leven?
