Dit stopt nooit.
Dag en nacht dacht ik aan hem.
De gedachten waren non-stop.
Mijn hart deed pijn.
Alles wat ik erover las gaf ergens hoop, maar hield ook in stand dat ik me verloren voelde, ongeduldig, onzeker, afhankelijk van een toekomstbeeld dat maar niet kwam.
Ik was helemaal klaar met de tweelingzielenreis.
En toch kon ik het niet stoppen.
Wie erin zit, weet precies wat ik bedoel.
Voor mij voelde het verlangen naar union als een intens vertrouwen dat we ooit samen zouden zijn.
En dat gaf me houvast om te wachten, te hopen, vol te houden.
Maar daarin zat de illusie.
Niet dat de liefde niet waar was, maar dat ik dacht dat het pas compleet werd in een toekomst met hem.
Tot er een omslagpunt kwam dat alles veranderde.
Veel mensen hebben me gevraagd hoe het verder ging met mijn tweelingziel.
Meestal liet ik dat in het midden, omdat ik de mind niet wilde voeden.
Want zodra de mind denkt te weten wat de uitkomst kan zijn, raak je gevangen in het najagen.
En dat brengt je verder van ware ‘union’, waar de vrouwelijke pool van de tweelingziel zo naar verlangt.
Toch merk ik in mijn sessies dat het delen van mijn ervaringen helpend kan zijn.
Want soms heeft de mind net genoeg begrip nodig om niet langer tegen te werken, maar je keuzes te ondersteunen.
En omdat in relatie zijn met je tweelingziel niet is hoe het wordt voorgehouden, wil ik daar open over zijn.
Mijn grootste doorbraak kwam toen ik besloot te accepteren dat ik nooit met mijn tweelingziel samen zou zijn.
Dat ik altijd van hem mocht houden, altijd aan hem mocht denken, zonder dat daar een relatie bij hoorde.
Die beslissing kon ik maken omdat ik vlak daarvoor een ervaring had waarin ik mocht ervaren dat ik de mind niet ben.
Ik ervaarde ‘innerlijke union’, een eenheid van lichaam, mind en bewustzijn en dat gaf me een vrede en rust als nooit tevoren.
Op dat moment besefte ik dat ik niet samen hoef te zijn met mijn tweelingziel, om deze liefde te ervaren.
Wij zijn dezelfde energie, dus de liefde die mijn mind in hem zag zit ook in mij.
Ik besefte dat ik de mind niet hoefde te stoppen.
De gedachten waren niet zomaar weg, maar ik nam ze niet meer serieus.
Ik vocht er niet meer tegen en ik hechtte er minder waarde aan.
De mind jaagt altijd buiten jezelf, maar ik wist dat ik de liefde ben die ik in hem zocht.
Daardoor kon ik de keuze maken om samenzijn niet meer te verlangen.
Deze beslissing kwam vanuit heel veel rust, liefde, vrijheid en een besef dat alleen mijn mind zoveel waarde hechtte aan het samenzijn, ik niet.
Toen ik die rust voelde, in heel mijn wezen, kwam hij terug.
Zekerder en serieuzer dan tevoren.
Ik hield vast aan mijn rust.
Ik hield hem wekenlang af.
Af en toe contact, maar ik wilde hem niet zien.
In die periode speelde ik met wat ik had ontdekt.
Ik zag hoe de obsessieve gedachten weer toenamen na contact.
En ik zag, dit is krachttraining voor mijn mind.
Elke keer dat ik de gedachten zag en mezelf terugbracht naar mijn wezen, werd ik sterker.
En zo begon een nieuw hoofdstuk.
Een hoofdstuk dat inmiddels vier jaar duurt, want sindsdien ben ik in een relatie met mijn tweelingziel.
Dit betekent niet dat samenzijn in relatie het doel is van het tweelingzielpad.
Wat ik ben gaan zien, is dat de relatie geen eindpunt is, maar een veld met een eigen dynamiek.
Een dynamiek die mij telkens opnieuw uitnodigt om terug te keren naar mezelf, om mijn innerlijke union te verdiepen.
Dat is de krachttraining die doorgaat.
En union… dat is niet wat heel veel tweelingzielen wordt voorgehouden.
Het is geen beloning na pijn en wachten, geen romantisch sprookje, of een gezamenlijke missie.
Hoe dit er wel uitziet bij ons, daarover vertel ik de volgende keer meer.
