Toen ik 6 jaar geleden onbewust in deze achtbaan stapte wist ik niet wat me overkwam.
Ik zocht informatie en kwam op de term tweelingzielen.
Ik las over een gezamenlijke missie en romantisch samenzijn, maar alles lag in de toekomst.
Een toekomst die zou komen als ik geduld zou hebben en mijn lessen als ‘divine feminine’ zou doorleven.
Het hield me vast in een cyclus van wachten en streven, met onbewust één doel, samenzijn met hem.
Tijdens het ‘wachten’ verlegde ik de focus naar mezelf.
Als ik toch innerlijk werk deed wilde iets in mij er ook vrijheid en vervulling uit halen.
En op een dag kwam dat moment, het moment waarin ik mocht ervaren wat union is.
Geen romantische samensmelting met mijn tweelingziel, maar de eenheid in mijzelf.
Door dit te ervaren zag ik dat ik niet afhankelijk ben van zijn fysieke aanwezigheid voor die liefde.
Ik ben die liefde.
Vanaf dat moment veranderde alles.
Ons contact kwam langzaam weer op gang, maar vanuit een andere energie, rust, vertrouwen en vrijheid.
De obsessieve gedachten verdwenen vanzelf.
De relatie is prachtig. We verdiepen op alle vlakken, net als ieder ander koppel.
Alleen de energetische dynamiek is anders.
Wanneer ik in oude patronen schiet, zoals pleasen of aanpassen, reageert hij daarop.
Als ik afwijk van mijn eigen waarheid, dan stroomt het niet tussen ons.
Wanneer ik teveel in mijn hoofd zit, ontstaat er frictie.
Hij voelt dat, neemt afstand of benoemt wat er gebeurt.
Onenigheden zijn niet op te lossen met woorden, het zit in de energie.
Ik zie het als uitnodiging om mijn energie weer bij mezelf te brengen.
Daardoor ben ik gaan zien, en vooral gaan ervaren, hoe energie werkt.
Hij blijft me terugwijzen naar mezelf, houdt me scherp en zuiver, doordat hij onbewust spiegelt waar ik van mezelf afwijk.
Wanneer ik zak in mijn lichaam, mijn zijn, mijn intuïtief weten, gaat alles vanzelf.
Hij kijkt er nuchter naar. Hij weet dat ik dit werk doe, maar de term ‘tweelingziel’ zegt hem weinig.
Voor hem is het een relatie tussen twee mensen met veel liefde, ruimte voor verdieping en een toewijding aan het zelf, samen met de ander.
En dat is het ook.
Union is voor mij de samenwerking tussen de mannelijke en vrouwelijke pool in mezelf.
Hoe steviger mijn eigen oceaanbodem is, hoe vrijer de golven kunnen dansen in de vorm van mijn bestaan.
Ik heb mogen leren dat hij niet de bodem van mijn oceaan is, maar de spiegel waarin ik zie hoe diep ik mezelf durf te dragen.
Als we samenzijn, is het vredig en liefdevol.
Maar als ik alleen ben, voelt dat ook zo.
Want de liefde die ik voel, is niet meer afhankelijk van hem.
Ik herken de liefde ook in mij.
En misschien is dat wel de diepste uitnodiging van deze verbinding.
Niet het bezitten of begrijpen van elkaar, maar samen het spanningsveld te dragen waarin liefde vrij kan worden.
De tweelingzielenreis leidde me naar de poort van bewustwording.
Toen ik daar doorheen stapte, was het tweelingzielen verhaal niet langer relevant, omdat dit verhaal speelt op een andere laag van bewustzijn.
Bij ons ontstond een relatie, maar dat is niet het doel van deze reis.
Zodra je eenheid gevonden hebt in jezelf, kun je een diepe, vervullende verbinding ervaren met iedere ziel wiens frequentie op dat moment in harmonie resoneert met de jouwe.
Want de eenheid leeft in jou.
Ze is niet afhankelijk van een specifiek persoon, maar van jouw staat van zijn.
Union is thuiskomen in jezelf.
En van daaruit ontvouwt liefde zich vanzelf, in welke vorm en met wie dan ook.
