Het raakt me als ik terugkijk
Ik begon mijn coaching in het klein, en in het Engels.
Ik had sessies met mensen uit Australië en de Verenigde Staten, en deed dit met gemak.
Het idee om mensen dichtbij te coachen, in mijn eigen taal en omgeving vond ik veel spannender.
Dit had te maken met zichtbaar worden, met de mogelijke afwijzing vanuit mijn omgeving, door de spoken uit het verleden.
Ik deelde enthousiast met mijn allernaasten, maar noemde het nauwelijks in mijn omgeving of socials.
Als iemand op werk er naar vroeg liep ik rood aan en het liefst kroop ik dan achter een gordijn.
Tot ik steeds vaker terugkreeg hoe waardevol mijn begeleiding was, hoe krachtig het had doorgewerkt, en hoe jammer mensen het vonden dat ze me niet eerder hadden gevonden.
Dat raakte me.
Want ik had geaccepteerd dat ik mezelf niet echt hoefde te laten zien.
Dat ik wel achter de schermen kon blijven.
Dat ik zou afwachten, mezelf niet in de wereld zou zetten, mijn verhaal niet zou delen, omdat het te spannend was.
Ik was me bewust van dit deel van mezelf en ik had het omarmd.
Het deel dat liever op de achtergrond bleef, dat zichzelf beschermde tegen zichtbaarheid, dat niet opnieuw gekwetst wilde worden, mocht er helemaal zijn.
Maar het begon ook te knagen.
Ik merkte hoe het me tegenhield, hoe ik mezelf kleiner maakte dan nodig was, hoe ik de impact van mijn werk bagatelliseerde.
In mijn begeleiding zie ik dit ook.
Hoe delen van onszelf er mogen zijn, met alle redenen waarom ze ooit zijn ontstaan, maar dat een beetje openheid en nieuwsgierigheid een grote verschuiving kan maken.
Practice what you preach.
Ik voelde dat ik hier iets mee mocht.
Dat ik die zachtheid mocht toelaten, maar dan voor mezelf.
Dat was het moment dat ik besloot het voor mij spannendste deel aan te kijken, zichtbaar worden.
De wens was gezet, en de juiste mentor kwam op mijn pad.
En nu, bijna zes maanden later, voel ik hoeveel er verschoven is.
Ik durf ruimte in te nemen, mijn verhaal te delen, en te vertrouwen op wat ik te brengen heb.
En ik ben van losse sessies naar trajecten gegaan, want als ik voor je ga, ga ik helemaal.
Van verstoppen naar zichtbaar zijn.
Het raakt me als ik terugkijk, en ik hoop dat jij voelt dat het ook voor jou mogelijk is.
In mijn begeleiding is er ruimte voor alles wat in jou leeft.
Voor je angst, je verlangen, je twijfel, je hoop.
Niets hoeft weggepoetst te worden.
Maar ik nodig je ook uit om te voelen of je oude beschermlagen nog passen bij wie je nu wilt zijn.
Want juist daar ontstaat beweging, kan ik nu niet alleen zeggen vanuit weten, maar ook vanuit belichaming.
Het mooiste wat iemand mij terug kan geven, is dat er ruimte en zachtheid ontstaat, en dat het vertrouwen weer opbloeit.
En dat dat niet van mij komt, maar van binnenuit. Dat ze zich herinneren dat dit altijd al in hen zat.
Mijn rol is niet meer dan een veld waar dat mag gebeuren.
Want daar, in die ruimte, kan het nieuwe ontstaan, dat wat je misschien al zo lang in je draagt maar nog niet durfde te leven.
✨ Misschien voel je het ook, dat een deel van jou allang weet dat er meer mogelijk is. Dat verlangt naar rust en tegelijk naar uitvliegen. Dat niet langer wil schuilen, maar wil gaan staan.
✨ Misschien voel je tegelijk hoe spannend dat is. Hoe jouw oude beschermlagen nog zeggen dat het veiliger is om klein te blijven.
✨ En misschien is dit het moment waarop je jezelf mag vragen, past dat oude nog bij wie ik nu wil zijn?
