Ik ben opgegroeid in de stad.
Na de scheiding van mijn ouders kwam ik op school in een buitenwijk terecht.
Ik viel er buiten en keek met grote ogen naar de levens van mijn schoolgenootjes.
Ze leken alles te hebben.
Grote huizen, perfecte kapsels, duur speelgoed en altijd snoep en koekjes.
Toch zag ik dat niet alles perfect was.
Bij een aantal zag ik dat emoties niet geuit werden.
Of ik voelde wat niet uitgesproken werd, tussen de ouders, of naar de kinderen.
Mijn eigen thuis kon ik daardoor koesteren.
Ik kon genieten van het tentje dat mijn moeder voor ons opzette in de zomer.
Of van blikspuit spelen, tussen de garages waar mijn vader woonde.
Vele huizen verder in mijn leven was het 2017 en zetten we ons huis te koop.
Op funda zag ik allemaal huizen, maar niet voor ons.
Het was ook alsof de huizen die ik eerder had gezien ineens weg waren.
De tijd tikte door.
Na 3 maanden moesten we uit ons verkochte huis en we belandden in een chalet in het bos, vrijstaand en stil.
Zodra ik daar was, voelde ik ruimte in mijn systeem.
Voor het eerst in mijn leven.
Niet in vierkante meters, maar in energie.
In de maanden die volgden hebben we zoveel huizen bekeken, maar ik voelde geen ja.
Ik had een visioen in het groen.
Misschien was dit chaletje het wel.
Al was 40m2 met 5 personen personen wel krap.
Het leek onhaalbaar.
Tot ik op een dag besefte dat ik vasthield aan onbelangrijke randvoorwaarden, die niet belangrijker waren dan die innerlijke roeping, maar het wel bepaalden.
Ik verruimde het zoekgebied.
En daar stonden zomaar 3 huizen, in dorpjes waar ik nooit was geweest.
Elk in het groen.
Ik kon er na de scheiding blijven wonen.
En stukje bij beetje vond alles zijn plek de laatste jaren.
Het kwam op mijn pad, precies wanneer het nodig was.
Het heeft me geleerd dat wanneer je blijft vertrouwen op wat goed voelt, er vanzelf ruimte ontstaat voor dat wat zo bedoeld is.
Ik had het vroeger als onmogelijk gezien.
Pas als je terugkijkt zie je dit.
Dat wat je nu als vanzelfsprekend neemt je toen bijzonder vond.
En dat we soms aan iets vasthouden dat niet belangrijker is dan onze belangrijkste waarde.
