Er komt een moment waarop je wakker begint te worden in je eigen bewustzijn.
Je gedrag, overtuigingen en patronen zijn niet meer vanzelfsprekend en worden zichtbaar in het licht dat van binnenuit begint te stralen.
Voor mij begon dat zo’n 10 jaar terug.
Mijn manager zei: “Je hebt veel enthousiasme, maar om het over te brengen, mis je stevigheid. Je mag meer gaan staan.”
Het voelde toen als kritiek, later begreep ik dat het een uitnodiging was.
Zij zag iets wat ik zelf nog niet kon zien.
In mijn verlangen naar harmonie stemde ik zoveel af op de ander, dat ik mijn eigen kern niet meer voelde.
Vanaf dat moment begon ik langzaam te staan.
En wat ik toen nog niet wist, was dat ‘gaan staan’ het begin zou zijn van een veel diepere reis.
Elke laag van bewustwording bracht helderheid en inzichten, maar ook eenzaamheid.
Ik bewoog door lagen van ervaring die ik niet kon uitleggen aan anderen, en sommige ervaringen waren voor mijzelf ook een raadsel.
Uit mijn schaduwen kwamen angsten tevoorschijn die ik lang verstopt had.
Ik trok me terug om dit ruimte te geven.
Op een dag volgde ik mijn intuïtie en wiste ik meer dan de helft van de nummers uit mijn telefoon.
Mijn hoofd vond daar van alles van, er volgde schaamte, twijfel en me bezwaard voelen.
Tegelijkertijd was er een vertrouwen dat de verbindingen die echt waren zouden blijven, ook zonder dat ik eraan vasthield.
In het begin voelde die leegte als verlies, tot ik ontdekte dat het ruimte was waarin ik mezelf begon te horen.
Wanneer je daarin durft te rusten, opent zich een ander soort reis.
Een reis waarin mensen, gesprekken en levensstijlen kunnen wegvallen die voorheen vanzelfsprekend leken.
Dat kan pijn doen, maar het maakt ook ruimte.
De wereld leert ons vaak dat verbinding alleen ontstaat met anderen.
Maar er is een prachtige verbinding die ontstaat wanneer je alleen bent, zonder jezelf te verlaten.
Want door het toelaten van momenten van eenzaamheid, voelde ik de diepste vorm van verbinding.
Ik zag dat de momenten waarin ik me door niemand gezien voelde, de momenten waren waarin ik mezelf begon te zien.
En van daaruit begon ik anderen ook echt te zien.
Herkenbaar?
