Je cellen vernieuwen zich steeds.
Je huid, je organen, je hele systeem is constant in beweging.
Elke zeven jaar ben je op celniveau een ander mens.
En niet alleen lichamelijk, ook je gevoelens, je gedachten, je perspectieven verschuiven steeds mee.
Je bent een voortdurende dans van vernieuwing.
Hoe kan waarheid dan iets vaststaand zijn?
Toch gebeurt het vaak dat we proberen waarheid vast te zetten.
En dan kan persoonlijke groei ongemerkt een nieuwe kooi worden, waarin de inzichten waaraan je vasthoudt veranderen in tralies, wanneer ze je niet meer dienen.
Ergens durf je niet opnieuw te onderzoeken, omdat dat voelt als falen.
Stil blijven staan is geen vrijheid. Dat is een nieuwe kooi.
Ik noem het… het spiritueel ego.
Misschien wel het meest geraffineerde ego dat er is.
Het zegt: “dit is het, houd dit vast.”
En op het moment dat je denkt het te doorzien, en het effect te hebben opgelost, sluipt het via de achterdeur in een nieuwe vorm weer naar binnen.
Het vermomt zich als waarheid.
En het is zo slinks, althans die van mij wel, dat je het niet doorhebt.
Omdat het veilig voelt om vast te kunnen houden aan iets.
Boeken, teachers, inzichten en zelfs ervaringen, laat ze je voeden, laat ze je raken.
Maar weet dat ze niet iets nieuws brengen in jou.
Ze zijn er om aan te raken wat altijd al in jou aanwezig is, om te activeren wat wacht om herinnerd te worden.
Laat je raken, maar houd niet vast alsof ze jou definiëren.
Want zodra je jouw waarheid vastzet, sluit je de deur voor het leven zelf.
De uitnodiging is om elke dag nieuwsgierig en onderzoekend te zijn.
Zonder angst om te ontdekken dat iets niet meer past.
Zonder schaamte om jezelf opnieuw uit te vinden.
Dat is echte vrijheid.
Want jouw toegang tot vrijheid leeft altijd in dit moment. En die van mij ook.
En zie deze tekst als een perspectief, een uitnodiging tot onderzoeken.
Neem mee wat resoneert, laat los wat niet past.
Jouw waarheid ontvouwt zich altijd in jou.
