De laatste tijd is er veel aan het verschuiven.
Ik voel het in mijn veld en in mijn lichaam, en ik zie het weerspiegeld in mijn buitenwereld.
In situaties die mijn vertrouwen vragen en me aanzetten tot groei.
Er openen zich realiteiten waar ik vroeger van droomde en die nu langzaam werkelijkheid worden.
Het herinnert me eraan hoe krachtig de binnenwereld is, hoe alles buiten mij reageert op wat er in mijn veld verschuift.
Ik maak daardoor keuzes die niet altijd logisch lijken, maar waarvan ik weet dat het onbekende me zal leiden naar wat ik me nog niet voor kan stellen.
Ik word steeds uitgenodigd om trouw te blijven aan mijn waarheid.
Mijn intuïtie te volgen, mijn steeds fijngevoeliger afgestemd kompas.
Ook als het spannend is, ook als het oude nog aan me trekt.
Want mijn lichaam herinnert veiligheid in het bekende, ook als dat bekende niet meer past.
Elke keer dat ik iets nieuws kies, iets dat vrijer voelt, meer afgestemd, voelt mijn lichaam dat als gevaar.
Omdat het onbekend is, en omdat het lichaam loyaal is aan wat veilig en vertrouwd voelt.
Maar groei vraagt iets anders.
Het vraagt open te blijven te midden van spanning, dat ik blijf staan waar ik vroeger vluchtte, dat ik mijn hart volg, waar ik vroeger niet durfde.
Steeds weer mag ik mezelf opnieuw waarnemen.
Want wie ik vandaag ben, is niet wie ik gisteren was.
Mijn waarheid leeft, ze verschuift met elk nu-moment.
Soms helder als licht, soms troebel als modder, maar altijd met de uitnodiging om opnieuw te kijken.
En steeds als ik mijn waarheid volg verandert er iets.
De buitenwereld reageert, als het decor dat meebeweegt op het ritme van mijn bewustzijn.
Het herinnert me eraan dat alles leeft en voortdurend verandert.
Ik leer mijn lichaam dat het veilig is om te veranderen, door te blijven voelen, door aanwezig te blijven in alles wat beweegt.
Tot het nieuwe voelt als thuis en het oude vanzelf vervaagt.
