Er zijn liefdes die je op een voetstuk zetten. Je wordt bewonderd en voelt je gezien, en tegelijkertijd gebonden.
Want het is niet zonder voorwaarden. Er zit een onuitgesproken ruil onder. “Ik geef je liefde, maar dan wil ik wel dat je blijft zoals je nu bent.”
Het heeft jaren geduurd om te beseffen dat wat ik voor liefde hield, verweven was met verkapte controle.
Het duurde ook jaren voordat dit ging schuren. De eerste jaren voelde ik me gekoesterd en geliefd. Er waren vele momenten dat ik me beschermd voelde, en mooi en bijzonder.
Hij zag me op een manier die ik zelf nog niet kon.
Die momenten gaven hoop voor het diepe verlangen om te geloven dat dit heilig was.
Maar hoe meer ik mezelf was, hoe meer grenzen ik stelde, hoe eerlijker ik was, hoe meer de sfeer verschoof.
Dus ik paste me aan en hield ik me in. Steeds minder mezelf, steeds meer de versie die werkte voor het samen.
En ik zie nu dat het ons beide diende. Het hield op een rare manier veiligheid in stand.
Ik zie mijn aandeel, want ik dacht dat mijn liefde zuiver was. En dat was ze in haar intentie.
Maar onbewust hoopte ik dat mijn liefde iets zou helen. In hem en in mij. In alles wat eerder niet veilig voelde voor ons.
Zolang ik bleef geven, hoefde ik niet te voelen hoe spannend het was om mezelf helemaal toe te laten.
Want jezelf zijn betekent ook dat alles er mag zijn. Als je dit zelf nog kunt dragen, kun je dit ook niet vragen van de ander.
Ik werd steeds kleiner, tot het begon te knellen. Bijna uitgedoofd. Tot het leven mij situaties bracht waardoor het vuur in mij ontwaakte.
Ik begon de weg naar binnen te lopen en vond daar wat ik dacht kwijt te zijn, mijn vrije hart. Die niet om afwijzing geeft, maar gewoon wil stromen.
En ik schaamde me dat ik het niet eerder zag, voelde me schuldig dat ik het zo ver had laten komen.
Maar ik ben gebleven voor de liefde. En toen ik vertrok, ben ik in liefde gegaan, voor wat ik doorgeef.
De afgelopen jaren heb ik teruggekeken met steeds meer compassie, met het besef dat ik deed wat ik kon, met wat ik toen wist.
Met dankbaarheid voor dit alles, want anders had ik de versie die ik nu ben niet ontmoet.
