Dat ik niet goed kon leren.
Ik begon met gymnasium 1, zakte naar havo en dreigde verder af te zakken.
Haalde met hakken over de sloot HAVO 5 de tweede keer.
Ik wist ergens wel dat ik kon leren, maar het lukte me niet op de manier waarop het van me werd gevraagd.
Als iets mij niet raakte, als ik geen bezieling voelde, dan liep ik leeg.
Mijn aandacht verdween, en dat is eigenlijk altijd zo geweest.
Als het echt ergens over gaat, dan ga ik ‘aan’.
Dan lees ik, leer ik, verdiep ik me en zie verbanden, van kwantumfysica tot filosofische werken.
Jaren geleden deed ik een assessment voor werk.
De uitslag verraste me.
Het raakte me meer dan ik verwachtte.
Omdat ik ineens begreep dat ik nooit ‘minder’ was, ik paste gewoon niet in de formats en structuren waarin anderen zich moeiteloos leken te bewegen.
Lange tijd keek ik op tegen collega’s met indrukwekkende diploma’s en masters.
Ik vroeg me af of ik wel genoeg was zonder al die papiertjes.
Maar nu weet ik dat mijn kracht ergens anders ligt.
In afstemming, in innerlijk weten, in mijn gevoeligheid, in mijn manier van waarnemen en aanvoelen.
Ik leef niet lineair, maar in lagen.
Ik zie velden in plaats van ‘hokjes’.
En het systeem waar ik in vastliep is daar niet op ingericht.
Dat wat voelde als ‘anders’ is nu precies wat mijn werk draagt.
Een klant zei laatst, “Hoe weet je dit allemaal? Je voelt het nog voor ik het zelf snap.”
Dat komt omdat ik er helemaal voor je ben.
Als ik met iemand werk, ga ik ‘aan’.
Ik luister tussen de regels, ik voel onder de woorden.
Ik krijg beelden door of een gevoel.
En ik bied ruimte, zodat jij jezelf kunt gaan horen.
Misschien herken je dit.
Dat je hebt gedacht, ik ben te gevoelig, te traag, te chaotisch of te dromerig.
Wat als jouw manier precies goed is, alleen niet past in hoe het systeem meet?
Wat als jouw weten pas komt als het echt ergens over mag gaan?
Stuur me een bericht als je dit herkent.
