Het is niet wat je doet.
Niet je functie, niet je titel, niet je rol.
Het is geen taak.
Geen doel.
Geen kant-en-klaar antwoord.
Wat je zoekt leeft niet buiten je.
Het is niet iets dat je moet vinden, maar iets dat je mag herinneren.
Je hoeft het niet te bedenken.
Je hoeft het alleen toe te laten.
Het ligt onder de lagen van wie je dacht te moeten zijn.
Onder de aanpassing.
Onder de controle.
Onder het zorgen, het streven, het wachten tot je ‘er klaar voor bent’.
Wat je werkelijk bent fluistert al zo lang.
In momenten van stilte.
In je verlangen naar ruimte.
In de subtiele ontregeling van je oude leven dat niet meer klopt.
Als je dit voelt… weet dan:
Je bent er niet te laat mee.
Je bent er niet alleen in.
Je bent precies op tijd.
En je mag het toestaan in elk nu.
