Ik dacht dat mediteren betekende stilzitten op een kussen, ogen dicht, niks denken.
Wachten tot er iets groots gebeurt.
Een inzicht of een gevoel.
Verlichting misschien.
En als dat uitbleef dacht ik, zie je wel, het lukt me niet.
Tijdens mijn burn-out een paar jaar geleden kreeg ik de tijd om er goed in te duiken.
Ik volgende cursussen en las boeken.
Probeerde de ‘do-nothing’ meditation, waarbij je letterlijk niks doet.
Ik deed de Pathless Paths en Joe Dispenza en verschillende anderen, van geleide meditaties tot binaural beats.
Ik heb urenlang gemediteerd.
En dat gaf zeker prachtige ervaringen, maar die wilde ik vervolgens vasthouden.
En soms zat ik dan om het uit te zitten, om te voldoen aan mijn ‘spirituele ontwikkeling’.
Mediteren was het voor mij.
Ik was zo toegewijd aan mediteren als aan dagelijks twee keer tanden poetsen.
Ik heb prachtige ervaringen gehad tijdens meditaties.
Maar net zulke mooie ervaringen gehad in andere momenten.
Meditatie zit voor mij niet meer in uren op een kussen.
De vorm is niet meer vast.
Het zit hem in bewuste momenten van stilte, maar ook in contact met anderen.
De ene keer zit ik een half uur op een kussen of op het gras.
De andere keer vult mijn lijf zich met dans of de klank van mijn stem.
En dat is ook meditatie.
Soms werkt zitten niet.
Niet als je hoofd vol zit.
Niet als je lijf nog op standje overleven staat.
Dan is meditatie even dansen, je blote voeten in het gras, even trommelen met je handen, een aanraking, een klank, een douche, wandelen in stilte, knuffelen met iemand die je echt ziet.
Mediteren is niet iets wat je goed of fout kunt doen, het is geen prestatie.
Het is een terugkeer naar jezelf.
Want ik zat jarenlang vast in het idee dat het een bepaalde vorm moest hebben.
Dat het pas ‘lukte’ als ik stil zat, als mijn hoofd stil was, als ik iets voelde.
Maar juist toen ik die vorm losliet, begon de echte magie.
Toen ik mezelf toestond te luisteren naar wat klopte in het moment werd meditatie geen doel meer, maar een manier van leven.
