Als ik het nog nooit had gedaan zei hij: “Je leert het vanzelf door het te doen, begin maar”.
Hij leerde me op jonge leeftijd:
Hoe je een tent opzet.
Hoe je een fietsband plakt.
Hoe je zelf een hengel van een gevonden stok maakt om daarmee te vissen in de Noordzee.
Hoe je daarna de vis schoonmaakt.
Hoe je vuur maakt.
Als ik een boom wilde beklimmen zei hij: “Probeer maar.”
Na de scheiding vond hij zijn eigen manier.
Als we bij hem waren, huurde hij soms een videorecorder.
In zo’n grote koffer.
Dan keken we samen films, dat voelde als luxe.
Hij liet me mijn kamer schilderen.
Hij leerde ons bergen te beklimmen door te motiveren met iets kleins.
Als kind voelde het als avontuur en als vrijheid.
Hij heeft het doorgekregen van zijn ouders.
Zijn eigen vader, mijn pake (opa), had een zeldzame aandoening waarbij zijn botten al vanaf jonge leeftijd braken.
Hij zat daardoor het grootste deel van zijn leven in een rolstoel.
Maar hij was veel meer dan zijn beperking.
Hij was viool, saxofoon en celloleraar en maakte de mooiste creaties met kantklossen.
Mijn vader is niet van veel woorden.
Dat vond ik vroeger wel eens lastig, maar ik ben hem gaan waarderen zoals hij is.
De laatste jaren vind ik hem zachter en spreekt hij zich uit.
Hij liet merken dat hij me zag, in stukjes van mijn tienerjaren die ik eerder voor hem verborgen hield, omdat ik mijn ouders wilde sparen.
En daardoor mocht er alsnog iets helen.
Hij heeft me onbewust veel dingen geleerd.
En ik neem dat mee, in mijn manier van dingen aanpakken en doorzetten.
Wat hij me doorgaf, was een onuitgesproken weten:
Begin waar je bent, met wat je hebt en vertrouw dat je het gaandeweg leert.
Hij helpt me nog steeds vaak mee.
Samen dakranden vervangen, bomen snoeien, een waterontharder installeren.
Daarnaast komt hij regelmatig langs voor een animal crossing party met mijn dochters, wat zo is ontstaan toen ze jonger waren.
Altijd met droge humor erbij.
Er kan iets verschuiven wanneer je je vader zijn plek laat innemen.
Soms is dat wat rust brengt.
In jou en in de vaderlijn.
