Wil je of kies je?
Klas 2 middelbare school.
Mijn mentor wilde niet dat ik verder afzakte en hij wist dat ik het in me had.
Wil je of kies je, zei hij? Want je kunt wel van alles willen, maar je moet kiezen, dan lukt het.
Hij schreef het voor me op:
“Willen is dromen en verlangen. Als je iets wil, hoef je niet te gaan. Je kunt blijven denken, wikken, wegen en uitstellen.
Kiezen creëert richting en zet het in beweging. Door te kiezen zeg je dat je bereid bent en dat zorgt ervoor dat het lukt.”
En daar zit een sleutel.
Want ben je bereid? Om los te laten wat je klein houdt?
Om jezelf niet langer te geloven wanneer je hoofd zegt dat je het niet waard bent, dat je te veel bent, of juist niet genoeg?
Ben je bereid om je oude verhaal te herschrijven, ook als het jarenlang je veilige houvast is geweest?
Ben je bereid om stil te worden wanneer alles in jou wil versnellen?
Om te voelen in plaats van te begrijpen?
Zelfs als dat betekent dat je moet afwijken van wat bekend is, zelfs als het oncomfortabel en ongemakkelijk voelt?
Dagelijks opnieuw te kiezen voor groei, voor liefde, voor geduld met jezelf.
Voor het niet perfect willen doen, voor het waarderen van de cyclussen waarin groei komt.
Want daar begint het.
In het bewust worden van je reflexen.
In het aankijken waar jij nog aan het pleasen bent, waar je je kleiner maakt dan je bent, waar je je sust met patronen die ooit hielpen, maar nu belemmeren.
Transformatie begint meestal niet spectaculair, maar met kleine momenten.
Een ‘nee’ waar je vroeger ‘ja’ zei.
Een traan die je toelaat.
Een moment waarin je niet terugvalt in wat je altijd deed.
Dat zijn de momenten waarop iets verschuift.
Die later voelen als magie, en wat steeds makkelijker zal zijn.
Waardoor er meer magie komt en je ermee gaat spelen.
Ben jij gedisciplineerd in deze bereidheid?
Discipline klinkt streng, maar positief gezien is het toewijding.
Toewijding aan jezelf en aan jouw waarheid.
Aan wat gezien wil worden.
