Ik kreeg ooit van een coach te horen: “Jij weet precies waar het gaspedaal zit… maar waar is je rem?”
Eerlijk gezegd had ik geen idee.
Doorgaan was mijn natuur en waar ik ‘goed’ in was.
Altijd door de weerstand heen, niet opgeven, en altijd “aan” staan.
Ik dacht dat verantwoordelijkheid mijn belangrijkste waarde was.
Maar eigenlijk was het een overlevingsmechanisme. Een manier om mezelf te bewijzen.
Om erbij te horen.
Om van waarde te zijn, maar ten koste van mezelf.
En zolang ik daar op draaide, leek het alsof het goed ging, maar diep van binnen voelde het leeg.
Op wilskracht kun je ver komen, maar het leidt niet tot vervulling en vrijheid.
Tot mijn coach me meenam in: Wat drijft mij echt?
Het antwoord was zo logisch: Zinvolheid.
Ik voelde het in al mijn cellen. Dit is waar ik op aanga.
Niet doen omdat het moet, maar omdat het klopt, omdat het echt bij mij past.
Omdat ik vanuit al mijn vezels voel dat ik er blij van word.
Ik ben nog steeds verantwoordelijk.
Maar niet meer om mezelf te bewijzen.
Niet meer vanuit een leegte die gevuld moet worden.
Nu is het verantwoordelijkheid vanuit keuze, vanuit wat mij dient.
Ik ga aan van diepgang.
Van voelen wat er echt toe doet.
Van ruimte maken voor wat geleefd wil worden.
Misschien herken jij dit ook.
Dat je alles op orde hebt, maar ’s avonds leeg op de bank ligt.
Dat je hoofd vol zit, terwijl je lijf snakt naar ademruimte.
Dat je alles “goed doet”, maar ondertussen denkt: is dit het nou?
Als je voelt dat het anders mag:
Vanuit vrijheid, vanuit vervulling, rust in je hoofd…
Volg dit gevoel en stuur me een bericht.
